-Rasz-

środa, 11 listopada 2015

Pick

Ulica Elektoralna biegnie poprzez Śródmieście oraz Wolę od placu Bankowego do ul. Chłodnej. Obecna nazwa, Elektoralna została nadana w roku 1770 i pochodzi od przebiegającego tędy szlaku ku Polu Elekcyjnemu na Woli ( miejsca elekcji królewskich). Według innych źródeł nazwa ulicy nawiązuje do tytułu Augusta II, elektora saskiego.

W końcu XVIII w. na zabudowę Elektoralnej składały się: 2 pałace, 15 kamienic, 10 domów murowanych, 40 dworków drewnianych i browar. Pod nr 12 znajdowała się znana manufaktura Tomasza Dangla, produkująca powozy i karety. W czasach Królestwa Kongresowego miejsce drewnianych dworków zajęły 2-piętrowe, klasycystyczne kamienice. Na rogu Elektoralnej i pl. Bankowego stanęła w latach 1828-1830 siedziba Banku Polskiego. W kamienicy o pałacowej elewacji (obok nr 3) mieszkał i zmarł w 1826 Antoni Malczewski, twórca poematu "Maria". Pod obecnym nr 20 mieszkał i tworzył w latach 1829-1831 Juliusz Słowacki.

Do 1939 znajdowało się tu wiele sklepów, Elektoralna miała charakter handlowy; zamieszkana była częściowo przez handlową ludność żydowską. W 1944 zabudowa zniszczona została całkowicie.

Na zdjęciach widoczny róg Elektorlanej i Chłodnej na którym istnieją jeszcze do dziś pozostałości Koszarów Mirowskich. Barkowe Koszary Gwardii Konnej Koronnej potocznie zwane Koszarami Mirowskimi powstały na zlecenie Augusta II Mocnego w XVIII w. Budynki koszar wybudowano w latach 1730-1732. Ich projektantem był pułk. Joachim Daniel Jauch, inżynier wojskowy i architekt. Koszary rozebrano w XIX w. Dziś w ich miejscu stoją: Hale Mirowskie, biurowiec "Atrium" i baza Straży Pożarnej (znajdująca się w ocalałych budynkach koszar).

Na kompleks Koszar Mirowskich składało się sześć pawilonów. Trzy pary budynków stojących w dwóch rzędach, z ulicą pośrodku. Budynki były dość długie. Każdy składał się z trzech wyższych kwadratowych pawilonów połączonych ze sobą parterowymi łącznikami. Budynki były otynkowane i pokryte czerwoną dachówką. Na ich terenie znajdowały się stajnie konne, kuźnia, zbrojownia i budynki dla żołnierzy. Do dzisiejszego dnia zachowały się dwa budynki z dawnego kompleksu.

coat & sweater - H&M

shoes- buu.pl

czwartek, 5 listopada 2015

Gossip

Ulica Świętojerska w Warszawie biegnie Nowym Miastem od ul. Freta do ulicy gen. Władysława Andersa przy przepięknym Ogrodzie Krasińskich ( jego jesienna wersja także na zdjęciach ). Ulica istnieje już od Średniowiecza, z początku była niewielką drogą rolną. Wiek XV przyniósł pierwsze drewniane domostwa, luźno rozrzucone domy i dworki. Jeszcze w roku 1660 przy ulicy znajdowały się 24 domy i dwory oraz 4 browary a w roku 1676 wojewoda płocki Jan Dobrogost Krasiński przystąpił do budowy Pałacu Krasińskich. W wieku XVIII przy ulicy pojawiły się kamienice murowane, zaś w drugiej połowie tego stulecia murowane pałace.

Świętojerska międzywojenna, podobnie jak okoliczne ulice, miała charakter handlowy i była zamieszkana głównie przez ludność żydowską. W listopadzie 1940 na odcinku od Nalewek do ulicy Ciasnej znalazła się w obrębie getta. Przy ulicy działało jedno z największych niemieckich przedsiębiorstw produkcyjnych tzw. szop szczotkarzy w którym pracował, a następnie na terenie którego walczył w powstaniu w getcie warszawskim Marek Edelman. W bunkrze Szymona Kaca przy Świętojerskiej 36 ukrywał się i zginął poeta warszawskiego getta Władysław Szlengel. Zabudowa zachodniej części ulicy została zburzona przez Niemców po powstaniu w getcie, natomiast budynki przy wschodniej części Świętojerskiej zostały zniszczone w czasie powstania warszawskiego. W okresie powojennym zrezygnowano z odbudowy zniszczonej zabudowy i wzniesiono zupełnie nowe osiedle, a sama Świętojerska zmieniła nieco przebieg.

Ważniejsze obiekty: